Twórcy filmowi, serialowi, pisarze, poeci, wiele miejsca poświęcili Powstańcom Warszawskim walczącym w batalionach „Zośka” i „Parasol”. Oba bataliony walczyły w jednym zgrupowaniu pod rozkazami podpułkownika Jana Mazurkiewicza „Radosława”. Zgrupowanie Mazurkiewicza po dziś dzień jest nazywane elitarnym głównie dlatego, że dowodził większością batalionów dywersji KEDYW-u: „Zośka”, „Parasol”, „Miotła”, „Czata 49”, „Pięść”, „Igor” oraz elitarnymi kompaniami: „Dysk”, „Topolnicki”, „Żuk”, „Wolski” i „Rola”^[1]. Dlaczego Zgrupowanie Radosław jest uważane za elitarne spośród innych walczących w Powstaniu Warszawskim? Obok Radosława w Powstaniu walczyły: Zgrupowania „Kiliński”, „Chrobry I”, „Chrobry II”, „Baszta”, „Róg”, „Bartkiewicz”, „Gurt” i „Kryska” i wielu mniejszych, walczących o Warszawę i Polskę. W walkach o Warszawę brało udział około czterdziestu zgrupowań bojowych. W wyniku strat ponoszonych w walkach wielokrotnie przechodziły reorganizację, zmieniali się ich dowódcy, zmieniały miejsca walki.

W każdej księgarni, w każdej bibliotece, znajdę dziesiątki książek, publikacji, jakie na wiele sposobów omawiają kwestię II Wojny Światowej. Opowiadają o kampaniach, bitwach, okupacji podbitych ziem. Inne opowiadają o przemysłowej eksterminacji Narodów Europy, bo przecież nie tylko Żydzi ginęli w obozowych komorach, obozowych kazamatach. Wśród tej całej rzeszy książek, publikacji historycznych, popularnonaukowych, wspomnień tych, co przeżyli obozy, oraz tych całkowicie wyssanych z palca, pojawiła się jedna z najważniejszych książek, która jeszcze nie ocieka krwią pomordowanych, ale nie mniej drastycznie, w czarnych barwach opowiada o tym, jak III Rzesza przeprogramowała umysły wielkiego narodu niemieckiego, tworząc z niego potężny nazistowski syndykat zbrodni, mordu, nienawiści, aż ta nienawiść doprowadziła ów naród do jednego z największych upadków, jaki zna współczesna historia. 

Ostatnie dni w Polsce, to gorąca dyskusja na temat odebrania najwyższego odznaczenia Rzeczpospolitej Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełeńskiemu. To nie pierwszy raz, kiedy opinia społeczna, obywatelska, patriotyczna, podzieliła się na pół, a gdzie leży diabeł, tego nawet w szczegółach nie widać. Prezydent Karol Nawrocki podjął decyzję o odebraniu Orderu Orła Białego po tym, jak jego ukraiński odpowiednik nadał imię „Bohaterom UPA” jednemu z oddziału wojskowego. W Polsce taka decyzja nie mogła przejść bez echa. I nie przeszła. W polskim systemie prawnym obowiązuje wiele cywilnych i wojskowych kategorii uhonorowania obywateli polskich, żołnierzy i przedstawicieli innych narodów. W Polsce można otrzymać: Ordery, Odznaczenia, Medale, Krzyże i Gwiazdy. Wyjątkową kategorią są Ordery i Odznaczenia wojskowe otrzymywanie za bohaterstwo i działania wojenne. Te ostatnie można wręczyć najpóźniej do końca piątego roku od oficjalnego zakończenia działań wojennych.

14 czerwca 1940 roku z więzienia w Tarnowie wyprowadzono kolumnę siedmiuset dwudziestu ośmiu polskich więźniów. Zanim niemieccy urzędnicy skompletowali cały transport, do Zakładu Karnego w Tarnowie przywieziono Polaków z więzień: na Montelupich w Krakowie, „Palace” w Zakopanem, „Na Zamku” w Rzeszowie, z Jarosławia, Przemyśla, Sanoka, Nowego Sącza, Nowego Targu, Wiśnicza Nowego. Więzienie w Tarnowie było ostatnim przystankiem, przed wyjazdem do miejsca, które już na wieki położy się cieniem na niemiecką historię: Konzentrationslager Auschwitz. W pierwszym transporcie znaleźli się, studenci, harcerze, nauczyciele, lekarze, prawnicy, działacze polityczni, żołnierze kampanii wrześniowej z których wielu chciało się przedostać najpierw do Rumunii, a potem do Francji. Wśród pierwszych więźniów, znaleźli się także pierwsi Żydzi. Jako obywatele polscy, zostali wpisani do ewidencji, jako Polacy. Pierwszym Polakiem, wpisanym do ewidencji obozowej, był Stanisław Ryniak. Otrzymał numer 31.^[1]

Przez cały osiemnasty wiek Rzeczpospolita dogorywała. Po potędze z końca XVI i XVII wieku pozostało tylko wspomnienie. Wielkie zwycięstwa husarii z pod Kłuszyna, Odsiecz Wiedeńska pod przywództwem Jana III Sobieskiego, odeszły w zapomnienie. Dominacja Rzeczpospolitej rozpoczęła się od Unii Lubelskiej zawartej w 1569 roku. Pomimo wielu różnic ideologicznych i odmiennych stanowisk Magnatów Polskich i Litewskich wobec Unii, umowa pomiędzy Rzeczpospolitą a Wielkim Księstwem Litewskim, powołała do życia największe mocarstwo w Europie Środkowo-Wschodniej, o ile nie w całej Europie. W 1618 roku Rzeczpospolita Obojga Narodów zajmowała prawie milion kilometrów kwadratowych, a w 1772 roku ludność posiadająca prawo do obywatelstwa sięgnęła 14 milionów. W tej liczbie nie ma miejsca dla chłopów, niewolników i wyjętych z pod prawa.

Historia, ta prawdziwa, jeńców nie bierze. Nie wszyscy chcą to zrozumieć. Jakakolwiek próba manipulacji w przeszłości, zawsze odbija się czkawką tej osobie, tej grupie osób, która dopuszcza się tego haniebnego procederu. Gdyby zostawić historię historykom, relacje pomiędzy wieloma narodami, mogły by wyglądać zupełnie inaczej. Narody, bo nie wszystkie mają i miały swoją państwowość, zapisały w swojej przeszłości chwile chwalebne. Obok wspomnień o tych chwilach, kiedy dumnie wypina się piersi do orderu, są takie, o których wszyscy chcieliby jak najszybciej zapomnieć, na temat których lepiej milczeć. Tak się im wydaje. Historia nie wybacza błędów. Zbrodnia popełniona na polskich oficerach i polskiej inteligencji w Katyniu, odkryta przez żołnierzy III Rzeszy i ogłoszona Światu 13 kwietnia 1943 roku, przez czterdzieści pięć lat Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej była ukrywana a za jakiekolwiek próby głoszenia o niej prawdy, można było nawet stracić życie.