Przez cały osiemnasty wiek Rzeczpospolita dogorywała. Po potędze z końca XVI i XVII wieku pozostało tylko wspomnienie. Wielkie zwycięstwa husarii z pod Kłuszyna, Odsiecz Wiedeńska pod przywództwem Jana III Sobieskiego, odeszły w zapomnienie. Dominacja Rzeczpospolitej rozpoczęła się od Unii Lubelskiej zawartej w 1569 roku. Pomimo wielu różnic ideologicznych i odmiennych stanowisk Magnatów Polskich i Litewskich wobec Unii, umowa pomiędzy Rzeczpospolitą a Wielkim Księstwem Litewskim, powołała do życia największe mocarstwo w Europie Środkowo-Wschodniej, o ile nie w całej Europie. W 1618 roku Rzeczpospolita Obojga Narodów zajmowała prawie milion kilometrów kwadratowych, a w 1772 roku ludność posiadająca prawo do obywatelstwa sięgnęła 14 milionów. W tej liczbie nie ma miejsca dla chłopów, niewolników i wyjętych z pod prawa.

4 czerwca 1989 roku w Polsce odbyły się pierwsze, historyczne częściowo wolne wybory do polskiego parlamentu. Po czterdziestu czterech latach, upadająca i skompromitowania partia władzy, Polska Zjednoczona Partia Robotnicza oddała część miejsce w Sejmie siłom demokratycznym. Wybory 4 czerwca były dzieckiem rozmów prowadzonych podczas obrad Okrągłego Stołu. Obrady Okrągłego stołu do dzisiaj wzbudzają wiele emocji wśród Polaków i w zależności od poglądów, dla jednych są zwycięstwem zdrowego rozsądku, dla drugich symbolem zdrady polskiego narodu. Wybory 4 czerwca wywołały wielkie poruszenie w polskim społeczeństwie. Atmosfera wielkich przemian towarzyszyła wszystkim. Do wyborów szykowały się całe rodziny, a cel był jeden: Zwycięstwo „Drużyny Lecha Wałęsy”, który co prawda do Sejmu nie kandydował, ale stał się jednym z symboli zwycięstwa nad PZPR w Polsce. 

Historia, ta prawdziwa, jeńców nie bierze. Nie wszyscy chcą to zrozumieć. Jakakolwiek próba manipulacji w przeszłości, zawsze odbija się czkawką tej osobie, tej grupie osób, która dopuszcza się tego haniebnego procederu. Gdyby zostawić historię historykom, relacje pomiędzy wieloma narodami, mogły by wyglądać zupełnie inaczej. Narody, bo nie wszystkie mają i miały swoją państwowość, zapisały w swojej przeszłości chwile chwalebne. Obok wspomnień o tych chwilach, kiedy dumnie wypina się piersi do orderu, są takie, o których wszyscy chcieliby jak najszybciej zapomnieć, na temat których lepiej milczeć. Tak się im wydaje. Historia nie wybacza błędów. Zbrodnia popełniona na polskich oficerach i polskiej inteligencji w Katyniu, odkryta przez żołnierzy III Rzeszy i ogłoszona Światu 13 kwietnia 1943 roku, przez czterdzieści pięć lat Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej była ukrywana a za jakiekolwiek próby głoszenia o niej prawdy, można było nawet stracić życie. 

Od zarania dziejów ludzie uwielbiają świętować. Jeżeli nie było ku temu powodu religijnego, państwowego, to wymyślano sobie okazję, a wiele z tych okazji ma swoje trwałe miejsce w kalendarzu. Są takie święta, dni, które upamiętniają ofiary wojen, ludobójstwa, ważnych wydarzeń historycznych i wspomina o nich cały Świat: Dzień Zwycięstwa; Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu; Międzynarodowy Dzień Dziecka; Międzynarodowy Dzień Kobiet. Narody ustanawiają święta, w których wspomina się ważne wydarzenia i daty dla tych Narodów: Święto Konstytucji 3 Maja; Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych; Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Swoje dni mają hutnicy, leśnicy, spawacza, poeci, kolejarze… . Kalendarz pamięta o psach, kotach, koniach a nawet o wróblach i bocianach. Polaków może zainteresować, że Nowy Rok, to także Światowy Dzień Kaca, 7 stycznia jest Dzień Dziwaka a 3 luty, to Międzynarodowy Dzień Kopania Rowów.

W Warszawie grupa polskiej młodzieży zaatakowała dwóch nastoletnich Ukraińców. Jednego chcieli wyrzucić z mostu do Wisły, drugiemu rozwalili czaszkę. Usiłowanie morderstwa. W Toruniu napastnik zaatakował młodego obywatela Ukrainy, wybił mu ząb i brutalnie pobił. W Gdańsku czterech Polaków zaatakowało pięćdziesięciosześciolatka z Ukrainy. W Krakowie trzech młodych Polaków zaatakowało i zraniło nożem siedemnastolatka z Ukrainy. To tylko wierzchołek góry, o której należy dzisiaj mówić coraz głośniej i nie wolno nikomu, kto widzi zło, pozostawić bez reakcji. 

12 maja 1935 roku zmarł Marszałek Józef Piłsudski. Bohater, Patriota, Mąż Stanu, Naczelnik Państwa Polskiego. Jeden z ojców powrotu Rzeczpospolitej na mapę Europy. Twórca wielkiej legendy Legionów, któremu dzisiaj ten tytuł się odbiera. Oprócz niewątpliwych zasług, jakich Marszałkowi nikt nie zabierze, jest też jego mroczna strona. Bezkompromisowy, nie tolerujący sprzeciwu, gotowy do dokonania zamachu na najwyższe władze państwowe i wojskowe. Nie odbierzemy mu nigdy jego bezwarunkowej miłości do Ojczyzny, ale w pełni posiadamy prawo, do oceny wszystkich jego działań. O zmarłych nie wypada mówić źle, no to opowiem uczciwie.  

Od 11 listopada 1918 roku, przez pierwsze lata, kształtowały się granice Rzeczpospolitej. Wewnątrz o władzę i wpływy, od lewa do prawa, walczyły ze sobą wszystkie stronnictwa i partie polityczne działające w okresie zaborów o wolną Polskę. Dzieliło ich wszystko, łączyło jedno: wszyscy zgodnie oświadczali, że nie chcą władzy dla siebie, ale dla wielkości odrodzonej Rzeczpospolitej. Wszyscy zgodnie deklarowali, że nie zamierzają prowadzić żadnych wewnętrznych wojen, a o miejsce w historii będą walczyć na pokojowo, w wyborach powszechnych. Deklaracje polityczne mają to do siebie, że im dalej w las, tym ich z drogi nie widać i można o nich na chwilę zapomnieć. 

 Toruń dla Bydgoszczy, to takie Wejherowo dla Gdańska. Albo odwrotnie. Oba miasta od kiedy pamiętają najstarsi flisacy, toczą ze sobą spory i bójki. Początki sporu sięgają okresu założenia Torunia przez Zakon Krzyżacki. Bydgoszcz była jednym z największych ośrodków władzy Polskiego Króla. W okresie wojen pomiędzy Koroną a Zakonem ziemie te często zmieniały swoich władców. Czy się to dzisiaj Polakom podoba czy nie, jedyną Starówką zachowaną od bomb i zniszczeń II Wojny Światowej, jest ta dumnie prezentująca swoje mury w Toruniu. Wpisana jako część światowego dziedzictwa UNESCO, pamiętająca rządy komturów, dokonania Mikołaja Kopernika i posiadająca własną Krzywą Wieżę, oraz w pełni oryginalną zabudowę. To miejsce, do którego również wrócimy, bo na to w pełni zasługuje.