18 grudnia 2025 roku prezydent Karol Nawrocki dołączył do wielkich bojowników o wolność i demokrację. Postanowił, że symbol najważniejszych rozmów dla Polski i Polaków, ma być wyniesiony z Pałacu i umieszczony w Muzeum Historii Polski w Warszawie, gdzie będzie dostępny dla zwiedzających od 2027.. Pan Prezydent zapomina, że jest tam tylko na jakiś czas, zapomina, że Pałac, meble, dywany, a nawet jego obiad, jest własnością podatników i obywateli. Rozumiem, że wielu nazywa go już Karolem Wielkim, ale daleko mu do tego naprawdę Wielkiego Władcy. Samo imię, to dużo za mało. Pycha kroczy przed upadkiem, Panie Nawrocki. 

13 grudnia 1981 roku spędzałem z siostrą u naszej babci. Czekaliśmy, jak w każdą niedzielę, na „Teleranek”, ale „Teleranka” nie było. Telewizor nie działał, a ręczne próby naprawy, bardzo często stosowane na Rubinach, tym razem nie skutkowały. Jak to dzieci, mieliśmy z tego tytułu dużo zabawy. Dziadek próbował naprawiać antenę na dachu, a babcia szukała jakiejkolwiek stacji radiowej. Radio także nie działało, tak jak co dzień. Wesołe harce całej naszej gromady przerwał dźwięk rozbitych talerzy. To nasza babcia straciła czucie w dłoniach, bo właśnie powtórzono po raz kolejny komunikat odczytany przez generała Wojciecha Jaruzelskiego, o wprowadzeniu stanu wojennego na terenie całego kraju. W całym kraju na ulicach pojawiło się wojsko. W miastach podwyższonego ryzyka: Gdańsku, na Śląsku, Poznaniu, Warszawie, Radomiu, Lublinie, Świdniku, Szczecinie, obok lekkich pojazdów opancerzonych, stanęły czołgi. Wprowadzono godzinę policyjną, a działaczy prawdziwej Solidarności, internowano. Tylko niektórym pozwolono spać spokojnie do południa, głównie dlatego, że nie stanowili żadnego zagrożenia dla ówczesnej władzy. Wręcz przeciwnie. 

Jeżeli rozpoczynam książkę, to zawieram umowę z jej autorem, że to, co jest mi zaproponowane w tej książce, nie będzie tylko przypadkowym zlepkiem słów i zdań. Chcę wierzyć, że nasza umowa, nie dotyczy tylko ceny, jaką muszę wydać, aby przeczytać, tak robią ludzie uczciwi, nie okradają Twórców, ale oczekuję ciekawej historii, skoro jest to proza przygodowa, obyczajowa, romantyczna. Sięgając po literaturę faktu, chcę wierzyć w to, że faktycznie trzyma się ona faktów. Historia powinna opowiadać o historii. Nie inaczej. Szkoda, że nie mam możliwości zażądania zwrotu gotówki, od autorów, którzy nigdy nic napisać nie powinni, albo tworzą, bo zauważyli, że szablon na bazie którego tworzą, jest opłacalny.

Im człowiek starszy, tym coraz więcej traci ze swojego wewnętrznego dziecka. Smutne. Grudzień to miesiąc przepełniony dziecięcą magią z wielu powodów. Kończący się rok, to okres podsumowań, oceny tego, co się udało, a nad czym trzeba jeszcze popracować. W ostatnią noc huczna zabawa i kolejny rok, pełen nowych wyzwań, albo i tych starych, tylko lekko przetartych papierowym ręcznikiem.
Magia grudnia to przede wszystkim, czas świąteczny. W szczególności 6 i 24 grudnia, kiedy to do naszych domów, przez kominy, a w blokach przez otwory wentylacyjne, najścia dokonuje niejaki Mikołaj. Dlaczego mowa o dwóch dniach, a nie jednym? Postaram się na to pytanie odpowiedzieć.

24 października 1795 roku, niecały rok po stłumieniu Insurekcji Kościuszkowskiej, zaborcy Rosja, Prusy i Austria, postanowiły ostatecznie zakończyć sprawę Rzeczpospolitej i dokonały trzeciego zaboru. W miesiąc później, 25 listopada, w rocznicę swojej koronacji, abdykuje Stanisław August Poniatowski. O ile pierwszy i drugi rozbiór były akceptowane przez Sejm, w przypadku trzeciego, nie było już komu uchwalać ustaw. Upadek Powstania Kościuszkowskiego był jednocześnie ostatecznym upadkiem Rzeczpospolitej.
Od 24 października 1795 roku, aż do 1918/19 roku Polski nie było na mapie, ale pozostał naród.